W \u015brod\u0119 (07.03) do naszej parafii zostan\u0105 wprowadzone relikwie \u015bw. Eugeniusza de Mazenod. B\u0119d\u0105 to ju\u017c kolejne relikwie w naszym Ko\u015bciele. Warto zatem przypomnie\u0107 biografi\u0119 tego \u015bwi\u0119tego, za\u0142o\u017cyciela Ojc\u00f3w Oblat\u00f3w.<\/p>\n
Karol J\u00f3zef Eugeniusz de Mazenod urodzi\u0142 si\u0119 1 sierpnia 1782 r. w Aix, stolicy Prowansji. Nast\u0119pnego dnia otrzyma\u0142 chrzest. Jego ojcem by\u0142 Karol Antoni de Mazenod, prawnik i prezes izby rozrachunkowej w Aix; matk\u0105 – Maria R\u00f3\u017ca Joannis, c\u00f3rka profesora Akademii Kr\u00f3lewskiej. Kiedy Eugeniusz mia\u0142 9 lat, wybuch\u0142a rewolucja francuska. Ojciec nie chcia\u0142 nara\u017ca\u0107 \u017cycia swojego i rodziny, dlatego potajemnie opu\u015bci\u0142 Francj\u0119 (1791) i uda\u0142 si\u0119 najpierw do Nicei, potem do Turynu. W wieku 10 lat Eugeniusz przyst\u0105pi\u0142 do pierwszej Komunii \u015bwi\u0119tej. Z Turynu pa\u0144stwo Mazenodowie przenie\u015bli si\u0119 do Wenecji. Wreszcie po chwilowym zatrzymaniu si\u0119 w Neapolu znale\u017ali si\u0119 w pa\u0142acu kr\u00f3lewskim w Palermo (1798). Schronienia udzieli\u0142a im jedna z pa\u0144 dworu kr\u00f3lewskiego. Eugeniusz powr\u00f3ci\u0142 do Francji w 1802 r.
\nSyn prze\u017cy\u0142 jednak drug\u0105, o wiele bole\u015bniejsz\u0105 tragedi\u0119: rozw\u00f3d rodzic\u00f3w. Pozosta\u0142 sam, gdy mia\u0142 20 lat. Postanowi\u0142 wej\u015b\u0107 w zwi\u0105zek ma\u0142\u017ce\u0144ski, ale nie m\u00f3g\u0142 zdecydowa\u0107 si\u0119 na wyb\u00f3r odpowiedniej dla siebie osoby. Prze\u017cywa\u0142 te\u017c kryzys duchowy: opad\u0142y go w\u0105tpliwo\u015bci religijne. Czyta\u0142 dzie\u0142a wytrawnych teolog\u00f3w katolickich i to one wyprowadzi\u0142y go z ciemno\u015bci do wiary. Modli\u0142 si\u0119 w tym czasie bardzo wiele. W Wielki Pi\u0105tek 1807 r. prze\u017cy\u0142 swoje nawr\u00f3cenie; postanowi\u0142 zosta\u0107 kap\u0142anem. Zapisa\u0142 si\u0119 wi\u0119c do seminarium \u015bw. Sulpicjusza w Pary\u017cu (1808). Po jego uko\u0144czeniu nie chcia\u0142 jednak przyj\u0105\u0107 \u015bwi\u0119ce\u0144 z r\u0105k kardyna\u0142a Maury, kt\u00f3ry rz\u0105dzi\u0142 diecezj\u0105 parysk\u0105 bez kanonicznej instalacji jako zwolennik Napoleona. Eugeniusz uda\u0142 si\u0119 wi\u0119c do biskupa Amiens i z jego r\u0105k otrzyma\u0142 \u015bwi\u0119cenia prezbiteratu 21 grudnia 1811 r. Mia\u0142 wtedy 29 lat. Biskup pozna\u0142 si\u0119 na niezwyk\u0142ych zaletach neoprezbitera i chcia\u0142 go zatrzyma\u0107, a nawet proponowa\u0142 mu urz\u0105d wikariusza generalnego. Otwiera\u0142a si\u0119 wi\u0119c przed m\u0142odym kap\u0142anem kariera ko\u015bcielna. Eugeniusz jednak podzi\u0119kowa\u0142 biskupowi za zaufanie i odda\u0142 si\u0119 pracy w\u015br\u00f3d najubo\u017cszych miast i wsi: g\u0142osi\u0142 z zapa\u0142em misje i rekolekcje. By\u0142y one jak najbardziej na czasie, gdy\u017c od XVIII w. lud francuski, prze\u017carty propagand\u0105 encyklopedyst\u00f3w i ich epigon\u00f3w, popad\u0142 w zupe\u0142n\u0105 oboj\u0119tno\u015b\u0107 i ignorancj\u0119 religijn\u0105.
\nNied\u0142ugo przy\u0142\u0105czy\u0142o si\u0119 do Mazenoda kilku podobnie apostolsko nastawionych kap\u0142an\u00f3w. Zamieszkali razem w pokarmelickim klasztorze w Aix, wiod\u0105c \u017cycie wsp\u00f3lne (1816). Do misji, kt\u00f3re prowadzi\u0142, wni\u00f3s\u0142 o. Eugeniusz dwie nowo\u015bci: przed misj\u0105 obchodzono poszczeg\u00f3lne domy z zach\u0119t\u0105 do odprawienia misji. Ponadto wprowadzi\u0142 zwyczaj, \u017ce w czasie misji by\u0142a do dyspozycji sala, w kt\u00f3rej zbierano ochotnik\u00f3w i dyskutowano na interesuj\u0105ce ich tematy. W dwa lata potem (1818) o. Eugeniusz de Mazenod z\u0142o\u017cy\u0142 \u015bluby zakonne, a wraz z nim uczyni\u0142o to 8 ojc\u00f3w i kleryk\u00f3w. Nowe zgromadzenie w roku 1826 zatwierdzi\u0142 papie\u017c Leon XII. W\u00f3wczas ta m\u0142oda rodzina zakonna, zgodnie z wol\u0105 papie\u017ca, przyj\u0119\u0142a nazw\u0119 „Zgromadzenie Misjonarzy Oblat\u00f3w Maryi Niepokalanej” (OMI).
\nW roku 1823 o. Eugeniusz zosta\u0142 mianowany wikariuszem generalnym w Marsylii. Zaproponowa\u0142 mu t\u0119 godno\u015b\u0107 i urz\u0105d jego stryj, Fortunat de Mazenod, biskup Marsylii. \u015awi\u0105tobliwy kap\u0142an zgodzi\u0142 si\u0119 w nadziei, \u017ce b\u0119dzie m\u00f3g\u0142 si\u0119 w ten spos\u00f3b przys\u0142u\u017cy\u0107 nie tylko diecezji, ale r\u00f3wnie\u017c m\u0142odemu zgromadzeniu. Spotka\u0142 go jednak w\u0142a\u015bnie dlatego bolesny zaw\u00f3d. W szeregach zgromadzenia znale\u017ali si\u0119 malkontenci, kt\u00f3rzy zacz\u0119li zarzuca\u0107 Za\u0142o\u017cycielowi, \u017ce dla godno\u015bci i dla zaspokojenia ambicji w\u0142adzy zaniedba\u0142 w\u0142asne zgromadzenie, narzucaj\u0105c cz\u0142onkom regu\u0142\u0119, kt\u00f3rej sam nie zachowuje. Wtedy Eugeniusz zdecydowa\u0142 si\u0119 na stanowczy krok: usun\u0105\u0142 niezadowolonych. Kiedy jednak ferment pozosta\u0142 i nadal si\u0119 szerzy\u0142, o. Eugeniusz zwo\u0142a\u0142 ca\u0142e zgromadzenie, wyg\u0142osi\u0142 osobi\u015bcie rekolekcje, po nich nakaza\u0142 zgaszenie \u015bwiate\u0142, rozebra\u0142 si\u0119 do pasa i „w\u015br\u00f3d powszechnego p\u0142aczu i \u0142kania obecnych biczowa\u0142 si\u0119 do krwi”. Gdy wszyscy wychodzili z sali, po\u0142o\u017cy\u0142 si\u0119 na progu, „nakazuj\u0105c wszystkim w imi\u0119 pos\u0142usze\u0144stwa, \u017ceby po nim deptali nogami”. By\u0142o to w roku 1824. Nauka poskutkowa\u0142a, zakon przetrwa\u0142.
\nW roku 1840 stryj Mazenoda z\u0142o\u017cy\u0142 dymisj\u0119 i na jego miejsce Stolica Apostolska mianowa\u0142a ordynariuszem Marsylii o. Eugeniusza, dot\u0105d biskupa pomocniczego. Z ca\u0142\u0105 energi\u0105 nowy biskup zabra\u0142 si\u0119 do odbudowy moralnej tej portowej diecezji. Wystawi\u0142 katedr\u0119 i gmach seminarium duchownego. Zainicjowa\u0142 sanktuarium maryjne Notre Dame de la Garde, kt\u00f3re do dzi\u015b jest chlub\u0105 miasta, g\u00f3ruj\u0105c z pobliskiego wzg\u00f3rza nad Marsyli\u0105. Szczeg\u00f3ln\u0105 uwag\u0119 po\u015bwi\u0119ci\u0142 grupom cudzoziemc\u00f3w, pozbawionych dot\u0105d opieki religijnej.
\nW tak rozlicznych zaj\u0119ciach biskupich nie zapomnia\u0142 o w\u0142asnym zgromadzeniu. W 1841 r. biskup Montrealu przyby\u0142 do Marsylii, by prosi\u0107 o misjonarzy. Za\u0142o\u017cyciel natychmiast pos\u0142a\u0142 mu 6 swoich syn\u00f3w duchowych. Najpierw pracowali oni w\u015br\u00f3d francuskich emigrant\u00f3w, a od roku 1845 rozpocz\u0119li na dalekiej p\u00f3\u0142nocy prac\u0119 w\u015br\u00f3d robotnik\u00f3w le\u015bnych i Indian. Dzie\u0142o tak pi\u0119knie zacz\u0119\u0142o si\u0119 rozwija\u0107, \u017ce ju\u017c w trzy lata potem papie\u017c Pius IX otworzy\u0142 wikariat. Ordynariuszem zosta\u0142 mianowany pierwszy oblat. Eugeniusz \u017c\u0105da\u0142 dok\u0142adnych wiadomo\u015bci o pracy misyjnej, posy\u0142a\u0142 wszelkiego rodzaju pomoc, gratulowa\u0142 sukces\u00f3w, zach\u0119ca\u0142 do wytrwania. Praca na tych niezmierzonych kanadyjskich obszarach by\u0142a bardzo ci\u0119\u017cka. Misjonarzom dokucza\u0142o te\u017c niezno\u015bnie zimno obszar\u00f3w podbiegunowych i prymitywno\u015b\u0107 \u017cycia ludno\u015bci tubylczej.
\nDzie\u0142o wielkiego serca spotka\u0142o si\u0119 z pe\u0142nym uznaniem i powszechnym podziwem. Cesarz Napoleon III pos\u0142a\u0142 Eugeniuszowi order Legii Honorowej i mianowa\u0142 go senatorem pa\u0144stwa. Przedstawi\u0142 tak\u017ce kandydatur\u0119 biskupa Marsylii do purpury kardynalskiej. Papie\u017c Pius IX mianowa\u0142 Eugeniusza asystentem tronu papieskiego i pos\u0142a\u0142 mu paliusz arcybiskupi.
\nNiemniej rozwija\u0142o si\u0119 jego zgromadzenie zakonne. Oblaci pracowali gorliwie niemal we wszystkich cz\u0119\u015bciach Kanady, a zw\u0142aszcza na jej terenach p\u00f3\u0142nocnych, dot\u0105d najbardziej zaniedbanych. Tak\u017ce w Po\u0142udniowej Afryce i na Cejlonie (Sri Lanka). Do Polski oblaci przybyli w roku 1920. Pe\u0142en zas\u0142ug, Eugeniusz zmar\u0142 w wieku 79 lat w dniu 21 maja 1861 roku w godzinach porannych, kiedy jego synowie duchowi \u015bpiewali\u00a0Salve Regina.<\/i>\u00a0Do chwa\u0142y o\u0142tarzy wyni\u00f3s\u0142 s\u0142ug\u0119 Bo\u017cego papie\u017c Pawe\u0142 VI w roku \u015bwi\u0119tym 1975, a kanonizowa\u0142 go \u015bw. Jan Pawe\u0142 II w 1995 r.<\/p>\n
Biografia zaczerpni\u0119ta ze strony www.brewiarz.pl<\/a><\/p>\n
![\"Ci9ef5sW0AAm6r2\"](\"http:\/\/www.mbnp.archidiecezja.wroc.pl\/wp-content\/uploads\/2018\/03\/Ci9ef5sW0AAm6r2-201x300.jpg\")
<\/a><\/p>\n![\"Autentyczno\u015b\u0107](\"http:\/\/www.mbnp.archidiecezja.wroc.pl\/wp-content\/uploads\/2018\/03\/Autentyczno\u015b\u0107-relikwii-2-1024x796.jpg\")
<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"